In memoriam Romy

Op 18 mei 2016 zag je het levenslicht. Een maand later zagen we jou voor het eerst. En onze beslissing stond vast, jij wordt onze hond.

Goh, wat was je lekker druk het eerste jaar als pup. Vrijdoos, stuiterbal, lief, eigenwijs, alles wat je van een pup kan verwachten was bij jou aanwezig.

Wat hebben we veel gewandeld, door parken, bossen, langs meren ook, maar zwemmen, ho maar. Pootje baden was ok, maar de door ons in het water gegooide balletjes zagen we nooit meer terug. Wat waren we trots als voorbijgangers aangaven dat ze jou zo ’n mooie hond vonden, die karakteristieke kop, de rimpels op je voorhoofd, die donkerbruine grote ogen en je mooie flaporen.

Helaas heb je ook veel pech gehad in je leven. Het begon al vroeg met een voedselallergie waardoor je gespecialiseerd voer moest eten. Overigens is eten nooit het probleem geweest want honger had je de hele dag, ook nadat je net een maaltijd had verorberd. Je troetelnaam was dan ook hongerlab, met een B.

Het moment dat je vanuit het niets een gescheurde knieband bleek te hebben bij je linkerpoot betekende een zware operatie, een jaar later was je rechterpoot aan de beurt. Wat was je sterk dat je zo snel weer mobiel was alhoewel de lange wandelingen die we voorheen maakten niet veel meer voorkwamen.

Dan kwam het probleem van het hoesten, braakneigingen zonder braaksel. Zoveel onderzoeken laten doen, röntgenfoto’s, echo’s, zelfs een endoscopie, niets werd gevonden wat de oorzaak zou kunnen zijn maar het probleem bleef. En dan een paar maanden geleden, je begon te trillen, beven, je voelde je duidelijk niet lekker. Auto immuunziekte werd geconstateerd, je bloedspiegel bleek zeer laag te zijn. Een flinke dosis prednison moest je er weer bovenop helpen en elke week bloedprikken om te kijken of je bloedspiegel een beter beeld zou laten zien.

Het leek de goede kant op te gaan want de laatste controle gaf aan dat je bloedspiegel weer op orde was en we verder konden gaan met de afbouw van de prednison.

En dan, 1 dag later, ’s avonds, je werd onrustig, weer beven en trillen, het zag er niet goed uit. Zwaar ademen. Ook in de nacht was je erg onrustig. In de vroege ochtend lag je versuft op de grond, naast braaksel, je probeerde nog op te staan maar dat ging niet meer.

Met spoed naar de dierenarts terwijl je door het ambulancepersoneel onderweg zuurstof kreeg toegediend.

De dierenarts gaf me weinig hoop dat het nog goed zou komen en we besloten je te laten inslapen. De voorbereidingen werden getroffen toen je plotseling zelf besloot uit het leven te stappen.

De dag was aangebroken waarvan we wilden dat die nooit zou komen.

We hadden je nog zo graag minimaal 2 jaar bij ons willen hebben maar het mocht niet zo zijn.

Lieve Romy, we hebben je altijd veel liefde gegeven maar jij hebt ook al je liefde en plezier aan ons gegeven. Dank je wel daarvoor, lieve hond.

Wij zullen je echt nooit vergeten.

Ik wil eindigen met een spreuk die altijd bij ons thuis aan de muur heeft gehangen.

Zonder mijn huisdier Romy zou mijn portemonnee vol zijn, mijn huis schoon maar mijn hart leeg.

Wat zou ik graag een lege portemonnee willen hebben en een vies huis, het mocht niet zo zijn.

                                                                                     RIP lieve Romy.