Humoristische columns & persoonlijke verhalen

Op Kolum.nl lees je humoristische en persoonlijke columns van Ko Lum. Om de 2 weken verschijnen nieuwe verhalen over het dagelijks leven, geschreven met een nuchtere blik, een vleugje nostalgie en regelmatig een scherpe observatie.

De columns gaan over kleine momenten die iedereen herkent: ouder worden, herinneringen aan vroeger, menselijke eigenaardigheden en alledaagse situaties die soms grappiger zijn dan je denkt. Geen zware literatuur, maar leesbare en eerlijke stukken die uitnodigen tot glimlachen én nadenken.

========================================================================================================                                                   

                                         Op oorlogspad tegen mijn buik

We worden de laatste tijd in het wereldnieuws overvallen door de ene na de andere oorlog. Verschrikkelijke beelden teisteren ons brein. Helaas voer ook ik op dit moment een persoonlijke oorlog tegen….mijn buik!

De oorlog tegen mijn buik duurt inmiddels langer dan sommige internationale conflicten. Het verschil is alleen dat er bij mij nog geen enkel zicht is op een vredesakkoord. Een paar maanden geleden nam ik een moedig besluit. Het moest afgelopen zijn met dat vooruitstekende deel van mijn lichaam dat altijd eerder een kamer binnenkomt dan ikzelf. Wat heb ik in de loop der jaren niet geprobeerd? Diëten. Dat hield ik altijd maximaal 3 weken vol, precies lang genoeg om een redelijk gewicht te bereiken zonder enig effect op mijn buik. Daarna was mijn motivatie met de noorderzon vertrokken. Niet snoepen en minder eten hield ik ongeveer 36 uur vol, ouwe snoeper dat ik nu eenmaal ben. Tien rondjes om het huis rennen, dan ben je al gauw een half uurtje actief, bij de 2^e regenbui bleef ik liever voor de warme kachel hangen. Kortom, aan deze strijd lijkt maar geen einde te komen.

Gewapend met goede voornemens meldde ik mij nu maar eens aan bij de sportschool. Vier keer per week loop ik inmiddels een half uur op de loopband. Stevig doorstappen, armen meebewegend, blik op oneindig. In mijn hoofd loop ik dan een marathon. In werkelijkheid sta ik op een loopband te turen naar een schoolgebouw dat geen meter dichterbij komt.

Na afloop kijk ik verwachtingsvol in de spiegel. Mijn conditie lijkt vooruit te gaan, mijn buik blijkbaar ook. Die hangt er nog steeds bij alsof hij niets met mijn inspanningen te maken heeft. Sterker nog, ik heb soms het idee dat hij groeit van het lopen.

Overal lees je tegenwoordig adviezen. Minder koolhydraten. Meer eiwitten.  Niet eten na acht uur. Niet eten vóór twaalf uur. Op een gegeven moment vroeg ik mij af wanneer eten eigenlijk wel nog was toegestaan. Volgens sommige deskundigen ongeveer vijf minuten op dinsdagmiddag.

Ook thuis krijg ik weinig steun. Mijn vrouw Kobie zet een schaaltje nootjes neer en zegt: "Neem er gerust eentje, dat is gezond." Dat is hetzelfde als tegen een snoekvisser zeggen dat hij maar één worp mag maken en daarna naar huis moet.

Het vervelende is dat afvallen op mijn leeftijd anders werkt. Toen ik twintig was hoefde ik alleen maar langs een sportschool te fietsen en ik viel een kilo af. Nu wandel ik me vier keer per week het schompes en ben ik dolblij als de weegschaal niet omhoog is gegaan.

Toch geef ik de strijd niet op. Elke week trek ik opnieuw ten strijde tegen die hardnekkige buik. Voorlopig staat het nog gelijk, al claimt de tegenpartij een lichte voorsprong.

Maar ooit zal hij richting wasbord gaan. Hoop ik………

                                                                                          Ko Lum

=======================================================================================================