Humoristische columns & persoonlijke verhalen

Op Kolum.nl lees je humoristische en persoonlijke columns van Ko Lum. Om de 2 weken verschijnen nieuwe verhalen over het dagelijks leven, geschreven met een nuchtere blik, een vleugje nostalgie en regelmatig een scherpe observatie.

De columns gaan over kleine momenten die iedereen herkent: ouder worden, herinneringen aan vroeger, menselijke eigenaardigheden en alledaagse situaties die soms grappiger zijn dan je denkt. Geen zware literatuur, maar leesbare en eerlijke stukken die uitnodigen tot glimlachen én nadenken.

========================================================================================================                                                                  

                                De moderne mens en zijn wachtwoorden.

Er was een tijd dat een wachtwoord gewoon een wachtwoord was. Je koos de naam van je hond, je geboortedatum of, voor de werkelijk vooruitstrevende computergebruiker, het woord wachtwoord. Niemand die daar moeilijk over deed. Het was een overzichtelijke wereld. Mensen vertrouwden elkaar nog en hackers kwamen vooral voor in actiefilms. Tegenwoordig ligt dat anders. Ik heb inmiddels meer wachtwoorden dan sokken. Sterker nog: ik vermoed dat ik meer wachtwoorden heb dan herinneringen aan mijn jeugd. Voor ieder apparaat, iedere website en iedere app moet tegenwoordig een uniek wachtwoord worden bedacht. Liefst met een hoofdletter, een kleine letter, een cijfer, een leesteken en waarschijnlijk ook een hiëroglief uit het oude Egypte.

Onlangs wilde ik inloggen bij een website waarvan ik volgens de administratie al jaren klant ben. Na drie mislukte pogingen kreeg ik een vriendelijke mededeling:  “Uw account is tijdelijk geblokkeerd”.  Dat vond ik nogal wat. Ik werd behandeld alsof ik probeerde in te breken bij de geheime dienst, terwijl ik alleen maar wilde weten hoeveel bonuspunten ik had gespaard. Zoals gebruikelijk klikte ik op “Wachtwoord vergeten”?   Dat is inmiddels mijn meest gebruikte knop op internet. Even later ontving ik een e-mail met een link. Die bracht mij naar een pagina waarop ik een nieuw wachtwoord moest bedenken. Uiteraard mocht dat nieuwe wachtwoord niet lijken op een van mijn vorige twaalf wachtwoorden. Hoe moet ik in vredesnaam weten wat mijn vorige twaalf wachtwoorden waren? Als ik die nog wist, zat ik hier niet. Ik bedacht een nieuwe combinatie.

“Uw wachtwoord is te zwak”.  Ik maakte hem sterker. “Uw wachtwoord is nog steeds te zwak”.  Dus maakte ik hem nóg sterker.

Uiteindelijk had ik een wachtwoord samengesteld dat volgens de website voldeed aan alle veiligheidseisen, maar volgens mijn geheugen volledig kansloos was. Twee dagen later was ik het vergeten. Vroeger moest je onthouden wanneer de vuilnis buiten moest en waar je je huissleutel had gelaten. Tegenwoordig moeten we tientallen wachtwoorden onthouden. Het verbaast mij dat we ondertussen nog weten waar we wonen. Zelf heb ik verschillende systemen geprobeerd. Een schriftje.  Een notitie op mijn telefoon. En één keer zelfs een ingenieus systeem dat ik zelf had bedacht. Het nadeel van dat laatste systeem was dat ik het na een week zelf niet meer begreep.

Misschien word ik oud. Dat is een mogelijkheid die ik slechts aarzelend onder ogen wil zien. Maar ik vermoed dat er iets anders aan de hand is. We zijn in ons verlangen naar veiligheid een beetje doorgeschoten Mijn bank wil zeker weten dat ik het ben. Mijn e-mail ook. Mijn telefoon eveneens. Zelfs een website waar ik al jaren klant ben vertrouwt mij nog steeds niet. En soms moet ik daarvoor eerst bewijzen dat ik geen robot ben door verkeerslichten, fietsen of zebrapaden aan te klikken. Dat vind ik persoonlijk nogal beledigend. Ik ben inmiddels zover dat ik, wanneer een website vraagt: “Bent u het echt”?, niet meer automatisch „ja” durf te zeggen. Misschien heeft die website wel gelijk. Want wie ben ik eigenlijk nog? Ik ben degene met een wachtwoord. Een wachtwoord dat ik vergeten ben. Dus vraag ik een nieuw wachtwoord aan.  Dat moet weer uniek zijn. Dat moet sterk zijn. Dat mag niet lijken op mijn vorige twaalf wachtwoorden. En als ik het eindelijk heb bedacht, vraagt de website of ik het ergens veilig wil opslaan. Natuurlijk. In mijn wachtwoordmanager. Waarvan ik het hoofdwachtwoord niet meer weet. Misschien is dat wel het mooiste aan de moderne digitale wereld: we hebben systemen bedacht die alles voor ons kunnen onthouden, behalve wie we zelf zijn.

Toch blijf ik optimistisch. Er komt een dag waarop ik al mijn wachtwoorden moeiteloos onthoud. Een dag waarop websites mij gewoon vertrouwen, apps niet meer om een extra verificatiecode vragen en ik zonder problemen kan inloggen. Een prachtige gedachte.

                                                                                 Ko Lum

=======================================================================================================