Welkom bij Ko Lum's Wereld

VERLIEZEN IS EEN KUNST

“Je moet ook tegen je verlies kunnen.”
Die zin hoor ik al sinds mijn jeugd.
En eerlijk is eerlijk: ik kan veel. Heel veel.
Maar verliezen? Nee.

Dat begon al vroeg.
Ik was een jongetje van acht. Straatvoetbal met buurtgenoten.
Niet gewonnen? Tranen. Met tuiten.
De dag telde pas als ik had gewonnen. Punt.

Dat verliessyndroom is nooit meer weggegaan.
Het is gebleven. Hardnekkig. Als eelt.

Ook mijn kinderen hebben ermee moeten leven.
Met een winnende vader.
Ik speelde met mijn zoontjes (toen 8 en 5) net zo lang door totdat papa,

breed glimlachend, weer had gewonnen.
Ganzenbord. Monopoly. Dammen. Memory. Bordje tik. Bromtollen.
Alles was toegestaan. Behalve verliezen.

Dat riep weerstand op.
Mijn schoonmoeder keek me jaren niet aan.
Een verlies overigens dat ik prima kon dragen.

Winnen zit nu eenmaal in mijn bloed.
En om daarvoor een bloedtransfusie te ondergaan gaat me wat ver.
Mijn credo is simpel:
wie tegen zijn verlies kan, is geen winnaar.
Zet ’m maar op een tegeltje.

Achteraf moet ik toegeven: mijn opvoeding werkte.
Ook mijn kinderen kunnen niet tegen hun verlies. Trots?

Misschien een beetje. Je komt ons soort overal tegen.
Bijvoorbeeld bij het tafeltennis.
Laatst zat ik bij een kampioenswedstrijd.
Het balletje raakte de netband. Plop. Net op de tafel van de tegenstander.
Kansloos voor diezelfde tegenstander.

Honderd van de honderd keer klonk er: “Sorry.” Of: “Excuus.”
Maar ondertussen werd het punt liefdevol omarmd.
Was het excuus écht gemeend? Dan speel je het punt opnieuw.
Maar nee hoor. Het punt werd gretig geïncasseerd.

Met het ouder worden merk ik dat verliezen vaker voorkomt.
Het hoort er nu bij. Bijna dagelijks zelfs. En meestal kan ik ermee leven.

Maar soms. Heel soms. Doet het nog steeds verdomd veel pijn.

Ko Lum

De volgende column van Ko is te bewonderen op 16 januari as.